Za pośrednictwem tej książki — kolejnej w literackim dorobku ks. prof. Witolda Kaweckiego — udajemy się na peryferie Italii, zarówno w sensie geograficznym, jak i w znaczeniu dziedzictwa kulturowego. Tym razem autor odsłania przed nami nieco zapomniane skarby włoskiego malarstwa, rzeźby, architektury i muzyki. Podróży przez Sycylię, Bazylikatę, Apulię, Lacjum, Abruzję, Umbrię, Marche, Emilię-Romanię, Wenecję Euganejską, Piemont i Valle d’Aostę towarzyszą rozważania o naturze sztuki, duchowości, przyrody, kuchni, a także o tradycjach, obyczajach, języku i ludziach w mniej znanych zakątkach Półwyspu Apenińskiego.

„Wyrazem jakości życia nie jest tylko to, co Włosi jedzą, ale także sposób, w jaki jedzą — z radością, celebrując spotkania przy stole. Kochają z pasją, nie stroniąc od kontaktu fizycznego: pocałunków, przytulania, komplementów kierowanych do bliźnich, nie tylko wobec ukochanej osoby. Pracują dużo, ale chętnie też odpoczywają. Potrafią cieszyć się życiem — bez laptopa czy telewizji — w samotności, w gronie rodzinnym lub wśród przyjaciół. Godzinami rozmawiają: na ulicy, w barze, na plaży, przy kościele, w najmniejszych zaułkach miejscowości, w których żyją. Ubierają się z klasą, wychodząc z założenia, że trzeba być eleganckim nawet dla samego siebie.

Zapraszam Państwa na wyprawę do nieco mniej znanej, lecz równie fascynującej Italii, która wciąż odsłania przed nami swoje tajemnice jako kraina szczęścia” (ze wstępu do publikacji).