Czy ma sens miłość, która od samego początku wydaje się całkowitym absurdem? I czy jest sens trwać przy uczuciu, kiedy inni doradzają, aby nie angażować się w nie? Nie tylko o takim wymiarze miłości mówi Bruno Ferrero w tym tomiku. Jego bohaterowie ciągle się czegoś uczą. Czasami przypominają sobie, że mają serce, innym razem uświadamiają, że w życiu samo serce nie wystarcza. Ferrero serca samotne otacza wspólnotą serc innych ludzi.

Czasami nie mamy czasu na obszerne teksty, a potrzebujemy mądrości w pigułce, myśli, która podniesie nas na duchu i wleje pozytywne nastawienie do świata. Treść opowiadań staje się wtedy niczym głęboki oddech świeżym powietrzem, optymistycznie nastrajającym do życia.